logo

to breastfeed or not to breastfeed


Laten we het eens hebben over dingen waar we het niet willen over hebben. Bent u een gevoelige ziel of een die-hard believer van de roze wolk, gelieve dan nu weg te klikken. De geboorte van een kind zou u namelijk rechtsreeks moeten katapulteren naar een roze wolk. Wel ik zeg u zonder schroom: het breken van mijn water en de gevolgen hiervan hebben mij eerder een one way ticket naar het vagevuur bezorgd. Er is niks roze wolk aan weeën, arbeid en bevallen. Ik bespaar u de details, die zullen u ongetwijfeld koud zweet en nachtmerries bezorgen. Maar ik zeg u één ding, god moet razend geweest zijn op Eva toen ze in de verboden appel beet. Het kan niet anders, een mens kan je moeilijk fysiek meer tormenteren dan met een bevalling.

En dan ben je er nog niet! Dan begint het pas. De eerste 24 uur zijn een makkie. Baby’tjes hebben het namelijk ook niet makkelijk gehad en zijn moe en onder de indruk van de geboorte. Het gevolg hiervan is dat ze moedig en gedwee liggen te slapen en lustig aan je borst sabbelen. Hoezo borstvoeding is niet voor pussy’s? Dit is een fluitje van een cent.

dag 3
Tot dag drie aanbreekt! Jawel, dag drie, en toen viel ik van de hemel in de hel. Het was de dag dat ze niet meer lustig aan mijn borst sabbelde, de dag dat ik haar niet meer kon soothen met een zelf gemaakte maaltijd, de dag dat ik haar luidkeels hoorde schreeuwen omdat mama haar niet kon voorzien in haar basisbehoeften. De dag dat de blues volledig doorbraken en ik hunkerde naar mijn zwangere lijf.
En het werd nog erger! Blijkbaar is moeder natuur vergeten om mij een borstvoedings-gen in te planten en kon ik mij dus niet verhalen op mijn instinct. En daar lag ik dan te panikeren. Mijn zelfzekerheid van de eerste twee dagen ruimde plaats voor angstaanvallen, hulpeloosheid en onzekerheid. Maar ik bleef volharden. Ik gaf volgens een strak regime en rigoureus borstvoeding om de vier uur zoals ze mij opgedragen hadden. Ik dronk gezapig vier borstvoedingsthees per dag en deed alles volgens het boekje. Zelfs de helse pijnen die het gevolg waren van kloven of een slapeloze nacht waar ik haar vijf uren op een stuk zoog om dan te constateren dat ze nog niet verzadigd was, konden mij niet tegenhouden om door te zetten. Deze dolle mina zou moeder natuur verslaan!

Toch viel Nie de eerste dagen razendsnel af en ik snapte niet wat er gaande was. Ik was radeloos! Tot wanneer een slimme vroedvrouw besloot om eens te kolven. Zelf ben je zo overmand door emoties en ben je echt niet in staat om helder en logisch na te denken. En wat bleek, mijn arme lijf maakte amper melk aan. Mijn kind kon dus nooit verzadigd geraken.

ontslag
Bon, op zaterdag 17 oktober, na welgeteld drie nachten viel het onvermijdelijke verdict en zoals in een hotel moest ik rond de middag uitgecheckt zijn. En nu? Fysiek was mijn lichaam serieus door elkaar geschud en kon ik amper lopen met mijn benen toe, maar dit was het minste van mijn zorgen. Met dubbeldik maandverband en een sproeikop onder de arm ging ik me thuis wel redden. Het ergste was dat ik na drie nachten het ziekenhuis even onwetend verliet als ik was binnengekomen en ik kon maar aan één ding denken: hoe moet ik dit kind in godsnaam in leven gaan houden? Gelukkig kon ik terugvallen op een netwerk en ik schakelde een zelfstandige vroedvrouw in. Zondagmorgen klokslag negen uur stond ze aan mijn deur! Daar was ze dan, mijn verlossing. Het was alsof ik engelen in koor Halleluja hoorde zingen, zo blij was ik. Zij ging mij vertellen hoe ik Nie in leven moest houden.
We kwamen als snel tot de vaststelling dat puur borstvoeding geven geen optie was. Maar ik bleef doorzetten! Ik kolfde vijf keer per dag en gaf haar om de twee uur eten. Ik veranderde met andere woorden in een goed draaiende melkfabriek die 24/7 geopend was. Overweight en ongewassen kolfde en voedde ik haar alternerend.

Het idee dat men zorgvuldig in uw hoofd geplant heeft dat dit het allerbeste voor uw kind is, liet me niet los. Kind & Gezin wijst u duidelijk op de voordelen van borstvoeding. Het komt de gezondheid van uw nageslacht ten goede, het zorgt voor een intense band tussen moeder en kind en het zou u sneller van uw zwangerschapskilo’s afhelpen. Bon, dat zijn dan drie argumenten die je niet naast je neer kan leggen.

mentale toestand
Maar wat met mijn mentale toestand? Ik heb van in de wieg meegekregen dat ik geen platte madame mocht worden. Dat ik sterk moest zijn en niet te veel ‘fantonten’ mocht verkopen. Ik zou nu dus ook niet breken, al moest mijn persoonlijke gemoedstoestand eronder lijden. Het kon mij geen hol schelen, alles voor mijn kind.
Ik begon me duchtig vragen te stellen: Hoe doen ze het, die uber hippe moeders? Hoe presteren ze het de eerste weken na de bevalling met een volledig strak getrokken lijf en hun trendy stroller te paraderen door de hippe city streets? Het was mij een raadsel. Ik zat aan mijn huis en borstkolven gekluisterd met een vettige kop haar, een uitgerekte tee vol melkplekken en een slonzige joggingbroek. En telkens opnieuw stond ik ervan versteld hoe gigantisch tepels kunnen uitrekken. Gelukkig heb ik nooit immens geloofd in een gigantische roze wolk, want dan was deze reality check een rechtstreekse afdaling naar de diepste dalen van de onderwereld van Hades.
Mijn zelfbeeld brokkelde verder en verder af. En dan nog mocht ik niet klagen. Ik had een doodbrave baby die enkel een beetje huilde als ze honger had en amper één keer per nacht wakker werd. Als ze sliep, kon niks haar uit haar droomwereld halen: geen blaffende hond, luide deurbel, stofzuiger of helse geluiden op TV.

slechte moeder
Na een aantal weken was de drang naar mijn strakke lijf de enige motivatie om door te gaan met borstvoeding. Alhoewel, deze waarheid raakte in mijn geval kant noch wal, geen gram verloor ik wat ik ook probeerde! De eerste tekenen van een slechte moeder staken de kop op. Het borstvoedings-discours werd me allemaal te veel en het ‘eerst ik en dan mijn kind’- principe tormenteerde mijn ziel. Als ik ermee zou stoppen, dan zou dat enkel en alleen zijn om me zelf wat beter te voelen.

Na een maand heb ik de knoop doorgehakt. Ik kolfde zo weinig dat ik nog amper melk aanmaakte en ik schakelde over op flesjes. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Ik kon me eindelijk wassen en een schoon t-shirt aantrekken, zelfs een eerste shoppinguitstapje was in zicht. En het ging beter en beter. Nie zorgde voor onze nachtrust en werd gezapig wakker om acht uur ‘s morgens. Met meer en meer zelfvertrouwen durfde ik eindelijk vertrouwen op mijn instinct en buikgevoel en besliste ik zelf hoe veel voedingen ik haar gaf. Uiteraard zocht ik nog steeds naar bevestiging die ik gelukkig kreeg van mijn zelfstandige vroedvrouw en Kind & Gezin!

Maar toch wil ik eindigen met een rechtstreekse boodschap voor Minister De Block. Voor iedereen die niet gezegend is om als koningin of troonopvolger geboren te zijn, zijn drie nachten in het moederhuis veel te weinig. Ondanks het feit dat je er wordt bijgestaan door ervaren vroedvrouwen, leer je op drie dagen amper voor een kind zorgen.
De combinatie van fysieke uitputting, uitgerokken tepels, babyblues en schuldgevoel was in de eerste dagen van mijn moederschap dodelijk voor mijn mentale toestand. En dit zou kunnen leiden tot een slechte zorg voor mijn pasgeborene. Dus beste minister, als u vindt dat wij platte dozen zijn en een ziekenhuis niet moeten aanzien als een hotel, zorg dan op zijn minst voor een uitgebreid netwerk van hulpverleners die moeders bijstaan. Draag zorg voor moeders en hun zuigelingen tijdens de meest ingrijpende periode in hun leven. Geef ze liefde en aandacht en verlicht de druk. En vooral, geef ze zelfvertrouwen, heel veel zelfvertrouwen. Ik beloof u plechtig, het zal op lange termijn de staatskas ten goede komen.

via GIPHY



  • Stephanie Duval

    die borstvoedingsmafia die vrouwen doet geloven dat je enkel na een lijdensweg en als last resort mag kiezen voor je eigen mentale gezondheid (en dan nog zogezegd ten koste van de gezondheid van je kind), dat vind ik echt een schandaal. good for you dat je de juiste beslissing hebt kunnen maken voor jezelf én nie. x

  • Mooi dat je de juiste beslissing kon maken waar je je zelf goed bij voelt. Ik denk dat ik dit zal uitprinten en in mijn valies steken wanneer we richting verloskwartier vertrekken. 🙂

    • Hoe heb ik iets gemist?? Ja het is voor iedereen anders en je moet doen waar je je goed bij voelt. Maar borstvoeding blijkt toch niet zo evident te zijn. Ik raad ook iedereen aan om op voorhand een zelfstandige vroedvrouw in te schakelen, want ik wist echt niet wat het was om voor een kind te zorgen en op drie dagen leren ze je dat niet, enfin mij toch niet

  • Nathalie De Martelaere

    Oh my… I feel u woman!!! Ik kon dit blogje gewoon geschreven hebben. Ik ben nu bezig aan mijn tweede keer BV geven (aan mijn tweede kind) en nu weet ik weer waarom ik het na drie maanden voor bekeken hield…

    • Ja ik heb besloten om het niet meer te doen. heb mij mentaal en lichamelijk nog nooit zo slecht gevoeld als tijdens de borstvoeding. Had er ook mee te maken dat ik 20kg was bijkomen en een F-cup had (ben 1,53cm, normaal maat 36 en grote C-cup). Dus voelde mij echt echt echt afschuwelijk, het kolven was er gewoon te veel aan. Ik zat daar gewoon helder dagen als een melkkoe. Maar dat is voor iedereen anders. de enige raad die ik nu meegeef, is ‘denk op voorhand na wat je gaat doen’. ik ben er maar vanuit gegaan dat borstvoeding het beste is want dat wordt er gewoon ingepomt en ik dacht dat het een evidentie was om het te doen. Niet dus!!! Het zou elke vrouw haar persoonlijke beslissing moeten zijn en er zou niet zoveel druk mogen opgelegd worden. Gewoon doen wat het beste aanvoelt 🙂